Wikia


Auberon varch Glaine (Melkor by NeexSethe on DeviantArt)

Een stereotype weergave van de Nachtkoning. Een afbeelding met een uiterlijk als dit wordt vaak gebruikt in legendes die de kwaadaardigheid van de Nachtkoning uitvergroten. Bron: Melkor by NeexSethe on DeviantArt

"Jouw krachten hebben je in de steek gelaten, Elenwë mijn vriend. De Hamer van het Licht… Het vernietigde steden als het in jouw handen lag. Het verbande mijn Legioenen van deze wereld. Het maakte een einde aan de Oorlog van Schaduw. Maar het was niet genoeg om de spitsen van Carcyanthur neer te halen. Het was niet genoeg om mij voor eens en voor altijd te vernietigen. En het zal niet genoeg zijn om mij te stoppen jou en je jammerlijke volk te vernietigen! Ik ben het vuur. Ik ben de pijn. Ik ben Alura’s leed, en met leed zal ik het bevrijden!" -De Nachtkoning tegen Elenwë de Guldene

De Nachtkoning is de duistere heerser die de wereld al eeuwenlang terroriseert met zijn kwaadaardige plannen. Hij wordt gezien als de kwaadste kracht die op Naen werkt, en hij voert al lang oorlog tegen de volkeren der wereld in een poging de hele aarde te veroveren. Hij voert delen van de sinistere Legioenen van de Nacht aan. Hij is een enorm krachtige gebruiker van magie, en gebruikt krachten afkomstig uit voorbij de Shademar die zelfs nog kwaadaardiger zijn dan Zwarte Magie.

Geschiedenis

Jeugd

Toen de wereld nog jong was, tijdens het Legendarium, was de Nachtkoning lid van de Hoge Elven van Inyunë en stond hij bekend als Auberon varch Glaine. Hij was een goede vriend van Elenwë, de leider van de Elven. De twee vrienden leefden in een hemels paradijs en groeiden op in een zomer van overvloed. Auberon werd gezien als zeer aantrekkelijk en charmant, en iedereen hield van hem. Hij werd gezien als een van de meest invloedrijke Elven van die tijd. In die tijd was Auberon ook zeer goed bevriend met Kazhar Tah'lar, de latere aanvoerder van de Legioenen van de Nacht op Naen, met Zhak'tar Ulturu en met Sahav Q'vor (al deze personen hadden toen nog andere namen).

Duisterzonoorlog

Auberon werd uiteindelijk echter gecorrumpeerd door kwade krachten- sommigen geloven dat de invloed afkomstig was van zijn rechterhand Chazm. Auberon veranderde in een kwaadaardig schepsel. Hij sloot een verbond met het gigantische, galactische kwaadaardige leger de Legioenen van de Nacht, die als doel totale vernietiging van planeten hebben. De Nachtkoning werd lid van deze Legioenen, en werd haar hoogste leider op Naen. Hij opende de poorten van de Nevermere, een koninkrijk in de Verdoemenis, en liet delen van de Legioenen naar Naen komen om hem te helpen. Zijn uitvalsbasis was de duistere toren de Carcyanthur, een enorm bouwwerk in het hart van de Asvlaktes in een hoek van Inyunë achter de Bergen van de Nacht. Auberon varch Glaine, die onder de Hoge Elven nu bekend stond als de Nachtkoning, begon een enorme oorlog tegen de Hoge Elven, eens zijn bondgenoten. Deze oorlog stond bekend als de Duisterzonoorlog, en vond plaats in de Mythische Era. Zijn legers, waaronder veel van de Teronthir (duistere Elven die zich bij hem aangesloten hadden) lieten een waar spoor van vernietiging achter overal waar ze gingen, en rukten op richting de hoofdstad Enryneth. In het Beleg van Enryneth leek het erop dat de Nachtkoning zou winnen en door zou kunnen dringen tot het Elfse Hof, maar uiteindelijk werd hij verslagen door zijn vroegere kameraad Elenwë in een machtig duel.

Ballingschap op Haldar

Het werd besloten door de Hoge Elven dat Auberon varch Glaine verbannen moest worden uit de Eeuwige Landen, voor eens en voor altijd. Ze lieten een nieuw continent oprijzen uit de Arantische Oceaan, en ze noemden het Haldar (gevangenis). Haldar moest een gevangenis worden voor de Nachtkoning in ballingschap. De Nachtkoning en zijn dienaren werden verbannen naar het nieuwe continent, maar hij zette het naar zijn hand en stichtte een duister rijk genaamd Asúrgrim. Dit bestond een lange tijd, en de Nachtkoning en zijn Teronthir maakten plannen om de wereld te veroveren. Het centrum van Asúrgrim lag in het huidige Dravanen; hier stond ook de Carcyanthur. Veel van de Teronthir, en ook de Nachtkoning zelf, leefden in dat tijdperk in Asúrgrim, maar het overgrote deel van de Legioenen van de Nacht leefden in het Verdoemenis-rijk de Nevermere. De troepen van de Nachtkoning lieten de inheemse volkeren van Haldar, waaronder bijvoorbeeld de Wildemannen, grotendeels alleen in een overeenkomst die bekend stond als de Geheime Vrede. Ergens in deze periode zwierf hij op een dag door een bos, waar hij een prachtige roodharige vrouw tegenkwam. De vrouw lag op de grond en leek bewusteloos te zijn, dus Auberon wekte haar door een kus. De twee werden verliefd op elkaar, en de vrouw- die zich voorstelde als Selene- ging met Auberon mee naar de Carcyanthur. Selene bleef voor altijd bij haar geliefde.

Duistere Dagen

Toen de Dwergen aan het begin van het Eerste Tijdperk op Haldar arriveerden en hun rijk Abârninsâk stichtten, werden ze tegengehouden door de troepen van de Nachtkoning, die nog immer op Haldar woonde. Er ontstond een grootschalige oorlog die veel levens opeiste. Asúrgrim werd langzaam maar zeker teruggedrongen tot de landen achter de Mistwouden en de Akon Dhaur, maar de Nachtkoning creëerde een magisch schild om zijn rijk af te schermen en de Dwergen buiten te houden. Vele eeuwen bestonden de twee rijken naast elkaar. Maar op een gegeven moment, onder koning Khirnukal, kregen de Dwergen er genoeg van. Ze vroegen de Hoge Elven hen te assisteren. Elenwë riep op dat een nieuwe organisatie in het leven: Citadel, dat in die dagen diende om de kracht van de Nachtkoning te beperken en geleiden werd door Nemer Sinceris. Een nieuwe oorlog werd ontketend, bekend als de Duistere Dagen. Tijdens de Duistere Dagen vochten de Dwergen en de Elven samen en vernietigden ze grote delen van Asúrgrim. Dat gebied werd een provincie van het Dwergenrijk genaamd Khirnukalikdim.

Periode van rust

De dienaren van de Nachtkoning werden na hun nederlaag grotendeels naar de Nevermere verbannen, maar veel bleven alsnog aanwezig op de sterfelijke wereld, waar ze de Dwergen en tevens de Mensen op alle continenten het leven zuur maakten. Auberon varch Glaine zelf vluchtte weg van Naen en sloot zich bij de grote delen van de Legioenen in de Nevermere. Hij liet eeuwenlang niets meer van zich horen, hoewel zijn invloed nog altijd sterk te voelen was in alle delen van de wereld. Door zijn twee primaire dienaren, Chazm en de Zwarte Prins, organiseerde hij regelmatig veldtochten tegen de vrije volkeren der wereld. Deze waren voornamelijk bedoeld om de kracht van de volkeren op de proef te stellen, en niet zozeer om de wereld te veroveren. Hij liet aan de Hoge Elven nog frequent merken dat hij geenszins verslagen wat. Hij manipuleerde bijvoorbeeld personen en werkte om de wereld te destabiliseren. De Nachtkoning werd hierin constant tegengewerkt door Citadel en Nemer Sinceris.

Oorlog van Tranen

De Nachtkoning kon zich echter niet voor altijd schuilhouden in de Nevermere. Op een gegeven moment in de latere jaren van het Vierde Tijdperk begon hij een plan te bedenken waardoor hij terug zou kunnen keren op de sterfelijke wereld. Samen met personen als Chazm en Kazhar Tah'lar bereidde hij een enorme oorlog voor zoals de wereld die nog nooit had gezien, een conflict dat groter zou worden dan de Duisterzonoorlog. De poorten van de Nevermere werden eindelijk geopend, en de Legioenen van de Nacht vielen de aarde in een gigantische invasie aan. De verdedigingen en voorzorgsmaatregelen die Citadel had ingesteld, werden volledig vernietigd door de plotselinge aanval. De oorlog die toen begon, kwam bekend te staan als de Oorlog van Tranen. Het wereldwijde conflict staat bekend als een van de meest gewelddadige oorlogen in de geschiedenis van de wereld. Dit is voornamelijk te wijten aan het feit dat de legers van de schaduw, die zich eeuwenlang verborgen hadden gehouden, eindelijk weer naar boven kwamen. Zij oefenden ongekende wreedheden uit op het volk. De Nachtkoning benutte de invloed van Ysvarolek, een krijger uit het Wilde Noorden die de Noorderlingen had weten te verenigen in zijn Svalrad ag Jarkul, om de oorlog een succes te laten zijn. Terwijl de grootste delen van de Legioenen van de Nacht vochten in de Westlanden en de Verboden Landen, werd Haldar veroverd door Ysvarolek. Toen dit gebeurd was, stichtte Ysvarolek het IJzeren Rijk. Hij was hier de wettelijke keizer van, maar in feite werd het geregeerd door de Nachtkoning, Chazm en Kazhar Tah'lar. De Nachtkoning gebruikte de onderdrukte volkeren van Haldar als slaven, en met connecties en bondgenootschappen die hij had gesloten in de Verboden Landen richtte hij zijn aandacht nu volledig op de Westlanden. Die werden eindelijk veroverd; met Calmaria gebeurde spoedig hetzelfde.

Eeuw der Tranen

Het IJzeren Rijk was nu wereldwijd, en alle oude beschavingen en koninkrijken waren grotendeels vernietigd. De Nachtkoning voelde dat de tijd aangebroken was om persoonlijk terug te keren naar de wereld. Hij vestigde zich wederom in de Carcyanthur (hoewel hij de hoofdstad van het IJzeren Rijk, Tharamost, ook regelmatig bezocht), die nog altijd stond in het voormalige Asúrgrim. Vanuit daar breidde hij zijn invloed uit over Haldar, en het land werd wederom gecorrumpeerd. De legers van Auberon varch Glaine hadden de hele wereld veroverd. In het IJzeren Rijk was het leven slecht. De barbaarse legers van de noorderlingen, de Legioenen van de Nacht en andere strijdlustige rassen daalden neer over de wereld en vergrepen zich aan vreselijke daden. Mannen werden gemarteld, dorpen werden in brand gestoken, vrouwen werden verkracht, kinderen werden in het vuur geworpen, en veel sporen van de oude tijden- die Ysvarolek, gemanipuleerd door de Nachtkoning, achter zich wilde laten- werden vernietigd. Miljoenen onschuldigen kwamen om, en de wereldpopulatie kelderde enorm. De oude beschavingen waren met de grond gelijk gemaakt, en de culturen van vóór de Oorlog van Tranen waren grotendeels vergeten door de magische invloed van de Nachtkoning (een voorbeeld hiervan is dat van de hoofdstad Tharamost, eens Anisca). Na enkele generaties geboren in de Eeuw der Tranen was de wereldbevolking compleet onder invloed van de Legioenen, en men was ervan overtuigd dat de Nachtkoning de incarnatie van God was. Het wegvallen van de heerschappij van de Nachtkoning zou volgens hen het einde van de wereld betekenen, en daardoor was het organiseren van grootschalige opstanden zeer moeilijk. Maar toch was er verzet. Dit had enkel succes in sommige kleine guerrilla-oorlogen die werden gevoerd, voor een groot deel onder de grond. Eén van de bekendste verzetsorganisaties waren de Rode Wolven die onder de beruchte Jaram Kyr lang vochten tegen de schaduw en tot het einde van het tijdperk bestonden. De Nachtkoning zelf bleef in de Carcyanthur en verzekerde zijn positie op aarde.

Oorlog van de Schaduw

Maar de macht van de Nachtkoning was niet oneindig, en de verschrikkelijke Eeuw der Tranen kon niet eeuwig duren. De vele verschillende milities die nog verzet boden tegen de schaduw hadden tijdens de hele Eeuw der Tranen nauwelijks samengewerkt. In 1025 veranderde dat echter. De Hoge Elven van Inyunë riepen vertegenwoordigers op van verschillende volkeren (de Mensen, de Elven en zelfs veel van de mindere rassen) en hielden in de Gouden Zaal van Enryneth een historische bijeenkomst. Belangrijke wereldleiders, zoals Elenwë en de beroemde Thenarian Liscidir, stichtten toen het Zilveren Verbond: een alliantie van legers die nog verzet boden en een oorlog begonnen om de wereld te bevrijden. In de latere weken van het jaar 1025 rukte het Zilveren Verbond voor het eerst uit. Eerst veroverden ze heel Inyunë op de Nachtkoning, en de Eeuwige Landen werden hun uitvalsbasis. Met het Beleg van Tandenivian- een belangrijke stad in de Federatie van Talwan en thans de hoofdstad van Silas- begon de oorlog die bekend zou komen te staan als de Oorlog van de Schaduw. Vanuit Silas veroverden ze de gebieden die het omringden, waarna die gebieden onder een nieuwe regering kwamen te staan. In enkele tientallen jaren wist het Zilveren Verbond de wereld terug te veroveren op de schaduw. Ysvarolek werd gedood door Thenarian, en steeds meer rijken werden in volle glorie hersteld. De Nachtkoning maakte een grote fout in de Oorlog van Schaduw: hij gebruikte niet zijn volledige magische potentie. Het wordt gedacht dat de Nachtkoning de vrije volkeren gemakkelijk had kunnen vernietigen als hij dat echt had gewild. Tegen het einde van de Oorlog van de Schaduw reisden de leiders van het Zilveren Verbond, zoals Elenwë, Erilaile en Thenarian, af naar de Carcyanthur in Asúrgrim. Hier vochten ze één laatste keer tegen de Nachtkoning. Auberon varch Glaine werd uiteindelijk verslagen door Elenwë met de Hamer van het Licht, en hij werd verbannen naar de eeuwige gevangenissen van Immorta. De wereldleiders verdwenen spoorloos, net als de Carcyanthur zelf. De Oorlog van de Schaduw was echter wel afgelopen, en de heropbouw kon beginnen.

De Nachtkoning in de toekomst

Het wordt verondersteld dat de Nachtkoning nog immer gevangen zit in Immorta. Zijn invloed is echter nog steeds aanwezig, en hij weet op de een of andere manier plannen door te geven aan Chazm en de Zwarte Prins. Zijn macht is echter enorm afgenomen, en hij zal vele eeuwen moeten wachten om weer op volle kracht te komen. Een profetie stelt dat aan het einde der dagen, wanneer de poorten van Immorta zich opnieuw openen en de duistere machten de wereld van de stervelingen binnen stromen, Auberon varch Glaine terug zal keren om alle landen opnieuw onder zijn schaduw zal werpen. Dit theoretische conflict staat bekend als de Verdoemenisoorlog, en zal de grootste, bloedigste oorlog zijn die de wereld ooit gezien heeft.

Community content is available under CC-BY-SA unless otherwise noted.