Wikia


Vedene (Savage Queen by tansy9 on DeviantArt)

Aetillia bij de vernietiging van Thil'Galas. Bron: Savage Queen by tansy9 on DeviantArt

Aetillia was een edelvrouwe uit Qaza aan het einde van het Tweede Tijdperk. Ze was de dochter van de Graaf van Carthe, een belangrijke leenman van de keizer, en werd uitgehuwelijkt aan keizer Asmolondius XXI.

Geschiedenis

Jeugd

Aetillia was de dochter van een belangrijke edelman, en groeide derhalve op in grote luxe en rijkdom. Ze was bijzonder aantrekkelijk en charmant, had een jeugdig uiterlijk en was zeer vriendelijk. Ook was ze enigszins verlegen. Ze droeg graag witte gewaden en kwam zeer sierlijk over. Toen ze een jonge vrouw werd, werd ze voortdurend benaderd door allerlei mannelijke edelen die om haar hand vroegen. Aetillia had echter een hekel aan politiek en aristocratie in het algemeen, aangezien ze van mening was dat het onnatuurlijk was en immoreel was tegenover het volk. Ze hield niet van de leugens die haar elke dag verteld werden, en besloot zich van de wereld van het hof af te zonderen. Uiteraard was haar vader het hier niet geheel mee eens, maar hij liet haar in die tijd nog redelijk met rust.

Ontdekking van Thil'Galas

Op een dag dwaalde Aetillia rond over het strand aan de noordwestelijke kust van het eiland Qaza. Ze was daar om even weg te zijn van alle druk en stress van het hof. Op een gegeven moment kwam er echter een torenhoge golf opdagen, die over het strand viel en Aetillia opslokte. Ze verloor haar bewustzijn, haar laatste gedachte een van verdrinking en de dood. Prinses Aetillia vond echter niet haar dood op die dag. Toen ze wakker werd, merkte dat ze volledig naakt op een ander strand lag. In de verte zag ze vredige bossen, levendig en kleurrijk zoals ze nog nooit gezien had. Aetillia was ervan overtuigd dat ze in het paradijs terecht was gekomen. Ze trok de bossen in, wetend dat niets haar kon overkomen. Hier vond ze een knappe jongeman van haar leeftijd, die zich voorstelde als Florian. Ook hij was naakt in deze paradijselijke omgeving, maar was een soort natuurgeest. Hij zei haar dat het eiland Thil'Galas heette, en dat het niet aangeraakt was door de corruptie van de Mensen. Aetillia werd verliefd op Florian, en besteedde dagen in zijn omhelzing.

Uitstapjes naar Thil'Galas

Uiteindelijk werd ze echter gedwongen om terug te keren naar Qaza, waar ze zich moest verantwoorden aan haar vader. Uiteraard vertelde ze hem niet de waarheid, maar verzon ze een leugen. In de jaren die volgden bleef ze eens in de zoveel tijd naar Thil'Galas gaan, waar ze dan weer rondwandelde in het paradijs in de omhelzing van haar geliefde Florian. Ze werd omringd door de natuur, waar ze grenzeloos van hield. Aetillia leerde te communiceren met dieren en planten, en kwam de natuur uiteindelijk beter te begrijpen dan wie dan ook. De natuur liet haar zien wat de Mensen met de bossen der wereld deden, vertelde haar vertelden over een betere tijd, lang geleden. Aetillia gebruikte de uitstapjes naar het verborgen eiland tevens om te ontsnappen aan de harde realiteit zoals die was aan het hof. Aetillia slaagde erin haar vader en alle anderen voor de gek te houden, aangezien ze altijd wel een excuus wist te verzinnen.

Vernietiging van Thil'Galas

Uiteindelijk werd het door de Graaf van Carthe besloten dat Aetillia uitgehuwelijkt zou worden aan Asmolondius XXI, de jeugdige keizer. Aetillia was hier allerminst tevreden mee, aangezien iedereen in het rijk wist dat Asmolondius een harteloze en genadeloze heerser was die alle macht naar zich toetrok en regeerde over zijn onderdanen met een ijzeren vusit. Ze had de verhalen gehoord van een arrogante, narcistische keizer die de personen aan zijn hof in Elamar constant rondcommandeerde en met niemand rekening hield. Dit was absoluut niet wat Aetillia zag zitten, en ze legde het probleem voor aan Florian. Die vertelde haar dat haar niets kon gebeuren, zo lang ze maar op Thil'Galas bleef. Dus dat deed ze. Op de dag van het huwelijk ging ze naar het verborgen eiland, waar ze van plan was zich voor altijd te verbergen en oud te worden met Florian. Dit plan werkte echter niet zoals voorzien. Een krachtige magiër uit Stormrots wist de eeuwenoude bezwering die Thil'Galas verborgen hield op te heffen, en honderden eliteridders werden door Carthe naar het eiland gestuurd terwijl Asmolondius ongeduldig zat te wachten in zijn gouden zalen in Elamar. Maar Aetillia was onvindbaar, en de ridders in hun glinsterende wapenrustingen slachtten op grote schaal onschuldige dieren af en hakten de bomen om die daar al eeuwenlang hadden gestaan. Toen het einde van de dag naderde liep Carthe door het brandende bos; en op een rots boven hem zag hij zijn dochter staan. Aetillia was gekleed in niets dan gescheurde dierenhuiden, zoals een barbaar zou hebben gedragen. Woede was duidelijk te zien in haar ogen, een emotie die ze nu pas ontdekte. Carthe probeerde zijn dochter over te halen om mee te komen naar Elamar, maar er was iets gebroken in haar. In een plotselinge beweging sprong ze naar beneden en boorde ze de punt van haar zwaard door het hart van haar vader. Toen de Graaf van Carthe stierf op het eens heilige eiland Thil'Galas trilden de fundamenten van de aarde (volgens de overlevering). Toen Aetillia weer tot zichzelf kwam, zag ze wat ze gedaan had. Ze stortte neer van verdriet, en kon niet anders doen dan zich meegevoerd laten worden door de soldaten. Ze vroeg om hulp van Florian, haar geliefde; maar Florian verscheen niet uit de schaduwen tussen de bomen zoals hij eens had gedaan. Aetillia gaf zich over en ging zonder verder verzet naar Elamar. Hier trouwde ze met Asmolondius.

Huwelijk met Asmolondius

In het begin dacht Aetillia dat haar huwelijk met de keizer verschrikkelijk zou worden. Het bleek echter dat de werkelijkheid iets anders lag dan dat ze verwacht had. Asmolondius gaf toe dat hij nog maagd was in de nacht na hun huwelijk, aangezien hij zichzelf bewaard had enkel voor haar. De jonge keizer bedreef de liefde met zijn vrouw vol passie, en het was duidelijk dat hij echt op haar verliefd was. Dit verraste Aetillia nogal, en ze wist niet helemaal wat ze moest doen. Er gaan veel geruchten dat Asmolondius zijn vrouw vaak mishandelde, maar dit is historisch gezien niet waar. We weten dat Asmolondius Aetillia juist met zeer veel liefde behandelde, zorgzaam en vriendelijk waar hij normaal zo hard en koud was. Hij was werkelijk verliefd op Aetillia, en zag haar als een ware prinses die alles verdiende. Hij deed dan ook zeer zijn best om haar te geven wat ze wilde. Hieruit kunnen we opmaken dat Asmolondius' vrouw wellicht zijn enige zwakke plek was. Ondanks dat alles wat Aetillia nog steeds niet tevreden met haar positie. Ze werd nu compleet onderworpen aan de druk en grillen van het hof, waar ze zo'n hekel aan had, aangezien Thil'Galas verwoest was door de magiër. Ook zag ze dat Asmolondius, ondanks zijn liefde voor haar, nog steeds de genadeloze en koudhartige heerser was die hij altijd al was geweest. In deze tijd was Aetillia allerminst gelukkig.

Het verzet

Uiteindelijk besloot Aetillia hulp te gaan bieden aan het gewapende verzet dat door het hele rijk- ook de overzeese gebieden- georganiseerd werd om weerstand te bieden aan de ijzersterke heerschappij van Asmolondius. Aetillia deed dit omdat ze zag dat Asmolondius' met zijn arrogantie en drang naar absolute macht de kloof tussen rijk en arm tot in het extreme had vergroot. Het gewone volk stierf massaal van de hongersnood, terwijl Asmolondius en zijn hof bijna de hele dag in gigantische luxe aten. Aetillia vond dit onrechtvaardig en wilde er iets aan gaan veranderen. Als keizerin kon ze waardevolle informatie doorspelen aan de opstandelingen. Ze werd goed bevriend met Avron Talvium, de leider van de opstand die heimelijk op haar verliefd was, en gebruikte haar positie en informatienetwerken om de opstand aardig op weg te helpen. De opstand was nooit volledig succesvol, maar Aetillia en Talvium waren ervan overtuigd dat het het belangrijkst was om überhaupt verzet te leveren en niet simpelweg aan te nemen dat Asmolondius' heerschappij rechtvaardig was. Het feit dat Aetillia het verzet hielp, bleef altijd geheim.

Val van Qaza

Op een gegeven moment kwam er een einde aan Asmolondius' heerschappij, en daarmee zijn leven. Het is nog steeds niet helemaal bekend waarom de gebeurtenissen kwamen te geschieden die in de geschiedenisboeken bekend staan als de Val van Qaza. Zeker is dat er een gigantische bliksemschicht insloeg (bekend als Alurin Värundië) in Elamar, waardoor die stad compleet aan stukken werd geblazen. Ook Asmolondius kwam om in deze vernietiging, voordat hij goed wist wat er aan de hand was. In de nasleep van de inslag van de Alurin Värundië stond heel Qaza in brand. De lucht werd verduisterd, vulkanen barstten massaal uit, en alle steden werden verteerd door een vuur dat niet te stoppen was. Aetillia, die zich op dat moment toevallig in een opstandelingenbasis aan de zuidoostelijke kust bevond, wist te ontsnappen aan de vernietiging omdat ze het op de een of andere manier aan voelde komen. Ze waarschuwde Talvium en een groep van ongeveer 25 mannen en vrouwen, allemaal vertrouwelingen van haar en Talvium, en droeg hen op het eiland te verlaten. Dit deden ze: ze wisten te ontsnappen aan de vernietiging op een wit schip.

Aankomst op Haldar

De 25 overlevenden waren geschokt door de totale vernietiging die hun keizerrijk, eens een van de machtigste en cultureel rijkste staten op aarde, compleet had verwoest. Ze wisten echter dat Qaza niet meer te redden was, en dat ze door moesten zetten. Aetillia, die weer visioenen kreeg, droeg hen op recht naar het oosten te varen. Uiteindelijk gingen ze aan land aan de westkust van het gebied dat bekend staat als het Wilde Noorden. Vanuit daar leidde Aetillia hen naar het zuiden, naar de Aren Duir. In de onherbergzame wildernissen van het Noorden moesten de 25, die inmiddels een hechte groep vormden, constant op hun hoede zijn om te kunnen overleven. Ondanks waarschuwingen van de anderen dat de Aren Duir zeer gevaarlijk zouden zijn om over te steken, was Aetillia vastberaden en leidde ze de groep over de bergen. Haar leiderschap zorgde ervoor dat bijna iedereen de bergen levend verliet. Aetillia was echter niet een van hen. Aetillia raakte in het hart van een bijzonder gewelddadige sneeuwstorm vast te zitten in het ijs. De anderen wilden haar redden, maar de prinses verzekerde hen dat het te laat was voor haar. Met tegenzin lieten ze haar achter, en daar in die sneeuwstorm stierf prinses Aetillia. Met de aanwijzingen die Aetillia hen gegeven had, reisden de overlevenden verder naar het oosten. Ze kwamen uiteindelijk terecht in Espara, waar Avron Talvium een nieuw keizerrijk stichtte: Misanqaza. Hij hield in het opstellen van de wetten rekening met de zaken waarvan Aetillia hem had verteld dat ze goed en moreel waren. Tegelijkertijd wilde hij echter een stevig fundament bouwen voor de toekomst, zodat de bewoners van Misanqaza hun rijk even machtig zouden kunnen maken als het vernietigde Qaza. Aetillia bleef altijd in de herinneringen van de vroege generaties Misaniërs, en ze werd een haast legendarisch persoon. Avron Talvium gaf later toe dat hij had gehoopt om met Aetillia als geliefde de eerste leden van de nieuwe keizerlijke familie te verwekken.

Community content is available under CC-BY-SA unless otherwise noted.