Wikia


Aen Selhaine (pinterest)

Een elitekrijger van het volk der Aen Selhaine in volledige wapenrusting. Bron: pinterest

Aen Selhaine

Type elfs ras
Periode Legendarium, Mythische Era, Aetherische Era
Status uitgestorven (slechts een handvol overlevenden)
Woongebied Nova Core (o.a. Koninkrijken van de Zon)
Lengte relatief lang
Huidskleur bleek tot licht getint
Levens-verwachting zeer lang (mogelijk onsterfelijk)
Taal hoog Eldryn
Eigen-schappen eens het dominante ras van Nova Core, nu uitgestorven, was eens zeer gracieus, intelligent, strijdvaardig
Vaardigheden intelligentie, vaardigheden in het gevecht, discipline

De Aen Selhaine [oorspronkelijk uitgesproken als AH-yen sel-HAI-nuh, thans uitgesproken als èn suh-LAYN] waren een Elfs volk dat in de Mythische Era en de Aetherische Era in het verre continent Nova Core leefden. Dit gracieuze, gedisciplineerde, intelligente en wat hoogmoedige volk waren de voorouders van de huidige cennyd, die na de menselijke coreshti de grootste etnische groep in Nova Core vormen. Eeuwenlang regeerden ze over grote delen van het continent met hun Koninkrijken van de Zon, maar deze zijn allang vervaagd, en het ras der Aen Selhaine overleeft enkel in haar afstammelingen.

Geschiedenis

Vroege jaren

Gedurende de laatste jaren van het Legendarium werd Nova Core geregeerd door de Draken, een ras behorend tot de Voorgangers dat de niet-beschaafde volkeren van het continent tot slaaf had gemaakt en oppermachtig was. Deze periode staat bekend als de Draconische Era. Later werden de Draken echter uitgedaagd door een nieuwe aanwezigheid: de Elven. Het is niet precies bekend onder welke exacte omstandigheden deze Aen Selhaine aankwamen in Nova Core, en hun afstamming is ook een raadsel. Waarschijnlijk zijn ze niet uit Inyunë gekomen, maar uit een ander Elfs hartland diep in de Arenaedë, bewoond door een raadselachtig Elfs ras dat de naam elaren is gegeven. Met de aankomst van de Aen Selhaine brak het Tijdperk van Vuur en Staal aan. De elven vestigden zich aanvankelijk enkel op Duwa Cenne in de Aedonische Zee, maar kregen het al snel aan de stok met de Draken toen ze hun blikken op de rest van het continent richtten. In de gewapende conflicten die hierop volgden, de Drakenoorlogen, streden deze twee rassen tegen elkaar.

Drakenoorlogen

De oorlogen tussen de Draken en de Aen Selhaine waren lang en uitputtend. De Draken hadden het voordeel dat ze individueel veel groter en krachtiger waren dan de Elven; met hun vuur en klauwen konden ze gehele Elfse legers uitroeien. De Aen Selhaine maakten echter gebruik van hun intelligentie en militaire discipline om als eenheid tegen de vijand te strijden. Het feit dat de Aen Selhaine uitstekend samenwerkten maar de Draken vaak verdeeld waren en over het algemeen enkel voor zichzelf vochten, zorgde ervoor dat de Elven konden overleven maar gaf hun nog lang niet de overhand. De conflicten duurden zeer lang voort en gingen gepaard met ontelbare doden en vernietigingen, en de Elven waren lang niet altijd zo eensgezind als dat ze wilden doen vermoeden. Over deze periode is niet veel kennis bewaard gebleven, aangezien een centrale geschiedschrijving pas op gang kwam in de Koninkrijken van de Zon. Wat we weten is voornamelijk afkomstig van verspreid archeologisch materiaal, de verhalen die de elven in de Koninkrijken van de Zon erover schreven (hoewel dit ook vaak mythes waren), en obscure verwijzingen in andere bronnen. Een van de belangrijkste overwinningen van de Aen Selhaine was in de Oorlog van de Lucht en de Zee, toen een verenigd drakenlegioen genaamd de Honderdvleugels de Aedonische Zee overstak en Duwa Cenne in enorme aantallen wilden aanvallen, de grootste invasie tot dan toe. Tel Mythrin had echter geweten van dit plan en had een grote vloot gebouwd, die de Honderdvleugels confronteerde op de Aedonische Zee en de invasie verrassend genoeg af kon slaan. Na de Oorlog van de Lucht en de Zee waren de Aen Selhaine versterkt en de Draken verzwakt, waardoor de Elven onder leiding van het Zwaard van de Dageraad doorstootten naar de Drakenkust en hier na honderden jaren voet aan de grond konden krijgen. De Drakenkust- die de oostelijke kustlijn van de Grenslanden en de Hartlanden beslaat- was lang de plek geweest vanuit waar de Draken aanvallen lanceerden op de Aen Selhaine, maar nu werd het de voornaamste frontlinie in de oorlog. De Aen Selhaine moesten echter ook verliezen incasseren: zo werd de befaamde vestingsstad Amecuinal in de Witte Bergen verwoest door de Draken. De overlevenden van Amecuinal gingen in de Dalen wonen en ontwikkelden zich tot de huidige Aen Sevharne.

Herschepping en overwinning op de Draken

De Aen Selhaine wisten echter zelf geen genadeslag uit te delen. Deze kwam pas bij de Herschepping, toen de wereld radicaal veranderd werd en de rassen van de Voorgangers zo goed als volledig uitgeroeid werden door mysterieuze krachten. Wereldwijd brak met het uitsterven van de aiyu een nieuwe prehistorische periode bekend als de Vergeten Jaren aan, maar Nova Core was opvallend genoeg relatief met rust gelaten door de vernietigende krachten omdat het onderhevig was aan haar eigen cycli. De Aen Selhaine zagen hun kans schoon en begonnen met het toebrengen van de laatste klap aan hun sterk verzwakte vijanden. De Draken werden eindelijk verdreven nadat de legendarische koning Vyshaan, samen met onder andere Meira Micassa, Vessaminter en zijn mythische zwaard Preswynn, de monsters versloeg in de lucht boven de Drakenberg bij een laatste, beslissende veldslag. Nova Core behoorde vanaf nu de Aen Selhaine toe. De overwinning van Vyshaan betekende tevens de teloorgang van de laatste grote uitvalsbasis van de Draken in de wereld. Overlevenden trokken naar het Zwarte Noorden, waar ze veranderden in de wilde beesten die ze nu zijn.

Koninkrijken van de Zon

Hiermee brak voor de Aen Selhaine het Tijdperk van het Licht aan, dat de Vergeten Jaren en de Mythische Era besloeg. Nadat ze de Draken verslagen hadden breidden de Aen Selhaine hun bestaande grondgebied enorm uit en stichtten ze de zogeheten Koninkrijken van de Zon. Dit waren vier grandioze staten die vanuit de hoofdstad Tel Mythrin op Duwa Cenne geregeerd werden en veel van Nova Core besloegen. De Hartlanden waren verenigd in Evalonë, de Zonlanden in Nen Caledorë, en de Eilanden in Pos Tirimal. Enkel de Grenslanden ten noorden van de Witte Bergen werden niet bevolkt. Gedurende de bloei van de Koninkrijken van de Zon, op haar hoogtepunt in de Mythische Era, ontwikkelden de Aen Selhaine zich tot een van de meest geavanceerde beschavingen van de periode. Ze lieten grote hoeveelheden culturele kenmerken achter, en worden nog altijd gezien als een van de meest gesofisticeerde volkeren uit de geschiedenis van de wereld. De Aen Selhaine maakten veel gebruik van de magische bronnen in Nova Core, en bouwden een omvangrijk netwerk van magische torens en andere bouwwerken, waarvan de Nydulith in Qandar en de Elmereth in Kirkfell er enkele zijn. Onder de Koninkrijken van de Zon was bijna geheel Nova Core voor het eerst in talloze jaren daadwerkelijk verenigd. Van dit tijdperk, onder de huidige cennyd bekend als de Gulden Jaren, worden nog altijd verhalen en legendes verteld. Nova Core was zo een van de enige plaatsen ter wereld die in deze periode een echte beschaving kenden; de rest van de aarde was tijdens de prehistorie nog wild en onbevolkt.

Conflicten Aen Selhaine en Aen Uvenne

In het tijdperk van de Koninkrijken van de Zon ontstond het eerste volk van het ras dat we nu de cennyd noemen. Op een gegeven moment kreeg de regerende klasse van de elitaire elven die aan het hoofd stonden van de Koninkrijken van de Zon een conflict met de krachtige magiër Dynnevera, die veel volgelingen achter zich had geschaard. Dynnevera zou de oligarchische manieren van de Aen Selhaine openlijk hebben bekritiseerd, wat hem in een gevaarlijke positie zette. Uiteindelijk werden Dynnevera en zijn volk vervloekt door de andere Elven. Ze kregen een askleurige huid, spierwitte haren en rode ogen, een uiterlijk dat sterk doet denken aan dat van de Sorghilë. Het nieuwe volk noemde zich de Aen Uvenne, en trok onder leiding van Dynnevera naar de onverkende vulkanische eilandenketen Daskiba ten zuiden van Avistan. Hier ontwikkelden ze vanuit de hoofdstad Tear een compleet andere cultuur, die tot op de dag van vandaag bestaat.

Aankomst van de Mensen

Gedurende de Mythische Era en de vroege Aetherische Era waren de Aen Selhaine dominant op Nova Core. Dit kon echter niet eeuwig duren. In de Aetherische Era begonnen de Uthiërs, een menselijk volk dat in de Mythische Era naar het noordelijke Uthis was gekomen en hier een koninkrijk had gesticht, zich uit te breiden naar Nova Core. De Mensen trokken naar het oosten en zuiden, door de Grenslanden en over de Witte Bergen, en kwamen aan in het gebied dat we nu kennen als het. Ze stichtten Sechoyin, ingesloten door de Felbergen. Vanuit hier werd een koninkrijk geregeerd dat constant in contact kwam met de omringende bewoners van de Hartlanden. Het rijk van Sechoyin ondervond uiteraard veel tegenstand van de Aen Selhaine, die de stichting van de menselijke staat zagen als een inbreuk op hun hegemonie op Nova Core. Nadat contact met Uthis verwaterde begonnen de mensen zich de coreshti te noemen. In de jaren die volgden werden de Aen Selhaine en de coreshti aartsvijanden.

Tijdperk van het Zwaard

De komst van de Mensen viel ruwweg samen met de Herfstgetijden, een serie conflicten tussen de Elven onderling die een einde maakten aan de eenheid van de Koninkrijken en de beschaving zo kwetsbaar achterlieten. Tijdens het zogeheten Tijdperk van het Zwaard kwamen de twee rassen lijnrecht tegenover elkaar te staan, waarbij de Mensen gebruik maakte van de zwakheid van het centraal gezag van de Aen Selhaine. Deze conflicten, bekend als de Continentale Oorlogen vanwege het feit dat de twee rassen elkaar bevochten om dominantie over het continent Nova Core, speelden zich af in de late Aetherische Era en gedurende grote delen van het Eerste Tijdperk, en waren zeer bloedig en kostten vele levens. De machtsverhoudingen wisselden constant: dan waren de Elven dominant, dan wisten de Mensen weer grondgebied in te nemen. De Continentale Oorlogen waren niet één oorlog, maar een aaneenschakeling van grote en kleine conflicten: veldslagen, schermutselingen, annexaties, veroveringen, heroveringen en periodes van gewapende spanning. Uiteindelijk kwam het tot een laatste, beslissende veldslag tussen de Aen Selhaine en de coreshti op de flanken van de Drakenberg, waar Vyshaan eens de Draken had verslagen. Bij deze Slag op de Helling wist Norman Penegral, de koning van Sechoyin, de Aen Selhaine onder leiding van Alu Caidan te verslaan. De grootste delen van de Aen Selhaine sneuvelden bij de veldslag, maar het ras stierf geenszins uit. Ze trokken zich terug uit de Hartlanden, de Eilanden en de Zonlanden, en beperkten zich tot Duwa Cenne en de hoofdstad Tel Mythrin, waar ze zich gedurende de volgende honderden jaren gedeisd hielden. Er waren nog af en toe zeeslagen in de Smalle Zee, maar de Continentale Oorlogen werden als voorbij gezien. Vanaf nu hadden de Aen Selhaine ook geen centrale koning meer, maar werd Duwa Cenne bestuurd door regenten.

Heropleving

Na de overwinning van Norman Penegral op Alu Caidan kwam de vroege coreshti-cultuur in bloei te staan, ten koste van de Aen Selhaine. Het koninkrijk Sechoyin omvatte op haar hoogtepunt de gehele Hartlanden, en breidde zich zelfs uit tot aan de huidige zuidelijke grens van de Val Traerne. De Zonlanden en de Eilanden, die eens werden geregeerd door respectievelijk Evalonë en Pos Tirimal, vervielen na de val van de Koninkrijken van de Zon tot onbeschaafde wildernissen, uitgezonderd enkele grote steden zoals Chynbilaë en Imvrediel- maar ook deze kenden niet meer de glorie van vroeger. In de periode dat de Aen Selhaine zich gedeisd hielden werd hun cultuur wel in stand gehouden, maar de bloei van hun beschaving was voorbij. Het rijk Sechoyin viel uiteindelijk uiteen bij een gewelddadige burgeroorlog, waarna de Drakenberg verwoesting zaaide in het Oude Land, de stad Sechoyin werd verwoest en de lijn van Norman Penegral zo goed als uitgeroeid werd. De coreshti waren nu niet langer verenigd, en het ras verspreidde zich over Nova Core. Er ontstonden verschillende menselijke koninkrijken, die regelmatig oorlog voerden tegen elkaar. Nu de Mensen niet langer verenigd waren, wisten de Aen Selhaine delen van de Koninkrijken van de Zon terug te veroveren. In het begin was er sprake van een guerrillastrijd onder leiding van de legendarische Alyssia, maar later groeide dit conflict uit tot een nieuwe grootschalige oorlog tussen de Mensen en de Elven toen Alyssia bijna haar volledige volk achter zich wist te krijgen. Zo was het Tijdperk van het Zwaard dus nog niet ten einde. De mensen en Elven vochten lang en hard, en hun oorlogen sleepten eeuwenlang door gedurende de Eerste en Tweede Tijdperken. Nova Core was politiek, militair en cultureel zeer verdeeld, en de geopolitieke verhoudingen veranderden voortdurend. De situatie van de Zwaardenoorlog was teruggekeerd, en een tijdlang zag het er weer goed uit voor de Aen Selhaine.

Ondergang

Uiteindelijk bleek het toch dat de coreshti te sterk waren voor de Aen Selhaine. Het Elfse volk, dat inmiddels al duizenden jaren oud was en gedurende veel van haar bestaan in een staat van permanente oorlogvoering was geweest, bleek levensmoe. Na de korte heropleving onder Alyssia en de hernieuwde Continentale Oorlogen boekten de coreshti meer en meer overwinningen op de elven. Tel Mythrin werd belegerd door de strijdmacht van Gaol Caumenior, de koning van Espetor, en werd grotendeels in puin gelegd. De regenten van de stad werden gedood of vluchtten de stad uit, waarna ze verdwenen. Alyssia zelf was niet lang daarvoor geëxecuteerd door menselijke troepen in haar uitvalsbasis in het huidige Arilea: de eens trotse koningin werd naakt en gewond gekruisigd. De cultuur van de Aen Selhaine wordt geacht ten onder gegaan te zijn rond het einde van het Eerste Tijdperk. Iedere Elf die in Nova Core geboren werd ná het Eerste Tijdperk (dus in de Nieuwe Era), wordt niet meer gezien als Aen Selhaine, maar als lid van een nieuw ras: de Aen Cenna. De cennyd, de afstammelingen van de Aen Selhaine, waren de geavanceerde beschaving van hun voorouders verloren en hadden in feite weinig meer weg van hun voorgangers. Enkele honderden jaren lang hadden de cennyd nog een handvol kleine staten in Nova Core, maar hier kwam tegen het midden van het Tweede Tijdperk ook een einde aan. Het volk werd definitief teruggedreven naar een handvol afgelegen plekken verspreid over het continent, en verdeelde zich in verschillende etnische groepen.

Afstammelingen en erfenis

Op Swar Ulmote (het vroegere Duwa Cenne) leven thans de Aen Ceblanna, die de cultuur van de Aen Selhaine zo veel mogelijk proberen te herinneren en vast te leggen vanuit hun hoofdstad Loch Llaire diep in de bossen van het eiland. Zij worden geregeerd door Avindell Avhendinare, een van de laatste nog levende Aen Selhaine. De Dalen, een verzameling frisse bergvalleien in de Witte Bergen, worden bewoond door de wilde Aen Sevharne, die hun afstamming volledig uit het oog zijn verloren. In de beboste riviervallei Dol Gwevéan op Groter Voeghar leven de Aen Weire, die nog altijd een guerrilla-oorlog voeren tegen de coreshti van het koninkrijk Elicil- niet zozeer om de val van de Aen Selhaine te wreken, maar eerder uit traditie en natuur. Ondanks het feit dat de Aen Selhaine zijn uitgestorven, is hun erfenis nog altijd te voelen. Het volk heeft talloze ruïnes achtergelaten, die voor zowel de cennyd als de coreshti als inspiratie hebben gediend. Ook het magische netwerk van de voorganger-Elven overleeft, hoewel weinigen weten hoe het gebruikt moet worden. Nog altijd worden verhalen, mythes en legendes verteld over de Aen Selhaine, en de oude beschaving blijft tot de verbeelding spreken.

Community content is available under CC-BY-SA unless otherwise noted.