Wikia


Adrianne Pontificaro was een legendarische Arcaniaal die gespecialiseerd was in Lichtmagie en Aardemagie. Ze leefde in de Eeuw der Tranen en diende lang als leider van de Lichttovenaressen in de Lagere Daiyne van het Zusterschap van Tovenaressen onder Erilaile.

Geschiedenis

Jeugd in de Vrije Steden

Adrianne Pontificaro werd in het Vierde Tijdperk geboren in een kleine nederzetting in de Vrije Steden, aan de semi-tropische zuidkust van Haldar. Haar ouders waren simpele suli die geen rijk, welvarend leven leidden, maar die ook zeker niet arm waren. De jonge Adrianne was een vrolijk meisje dat vaak aan op de rotsen, in de jungles en op het strand van de Vrije Steden speelde. Ze maakte veel vrienden en vriendinnen, was erg slim en groeide uit tot een van de meest geliefde meisjes van haar dorp. Adrianne kwam regelmatig in contact te staan met de krinavese, en werd zelfs verliefd op een krinavese-meisje. Van haar nam ze gebruiken over, en de twee brachten veel tijd door in de levendige jungles en op de talloze eilandjes aan de kust.

Ontvoering

Haar vredige, idyllische leventje kon echter niet eeuwig duren. Op een dag, toen Adrianne 14 jaar oud was, kwamen zij en haar vriendin enkele mannen tegen op een van de eilanden van de Vrije Steden. De mannen hadden hen nog niet gezien, en de meisjes verstopten zich in de bosjes. De krinavese zei Adrianne dat ze maar weg moesten wezen, maar Adrianne was te nieuwsgierig en wilde dichterbij komen. Ze werd al snel gezien door de mannen, die haar gevangen namen en meenamen naar hun schip, dat net voor de kust van het eiland voor anker lag. Haar vriendin vluchtte de jungles in, bang om ook gezien en ontvoerd te worden, terwijl Adrianne met geweld in het donkere ruim van het schip werd gepropt. De mannen bleken piraten te zijn uit Portomouro aan de oostzijde van de Zee der Speren. Het schip waar Adrianne op terecht kwam, was niet veel meer dan een kleine schoener, maar voegde zich al snel bij een grotere vloot slavendrijvers. Deze waren op weg naar Savros, een van de Duizend Steden in de Verboden Landen, om mensen te verkopen op de slavenmarkten.

Tocht naar Savros

De vloot die op weg was naar Savros maakte op weg ernaartoe meerdere keren een stop bij verschillende gebieden, zoals Thesse, Canach en de kusten van Aylarku, om meer toekomstige slaven op te pikken. Op het kleine schip ervoer Adrianne Pontificaro voor het eerst de genadeloosheid en de hardheid van de wereld zoals ze die nog vaak zou zien. Aangezien ze de enige vrouwelijke passagier was op het schip, vergrepen de bemanningsleden zich regelmatig aan haar, ondanks het feit dat ze nog slechts een meisje was. Adrianne werd vrijwel elke dag gedwongen seks met één of meerdere mannen te hebben, en werd bijzonder slecht en ruw behandeld. Wanneer ze niet op gewelddadige wijze werd verkracht, zat Adrianne in haar eentje in het donkere, vieze ruim van het schip. De golven van de Arantische Oceaan waren wild, en ze werd regelmatig door de kamer geslingerd door een plotselinge wending van het kleine, beïnvloedbare schip.

Ontdekking vaardigheden

Tijdens de reis naar Savros kwam Adrianne Pontificaro er eindelijk achter dat ze magische vaardigheden had. Ze wist, zonder behulp van magische hulpmiddelen, een klein lichtje voor zichzelf te maken, dat ze gebruikte om te zien in de kamer. De jonge Adrianne probeerde haar vaardigheid zo goed mogelijk voor zich te houden, omdat ze bang was dat de slavendrijvers haar zouden doden of verder zouden mishandelen als ze erachter kwamen. Uiteindelijk gebeurde echter het tegenovergestelde. Toen één van de mannen, die naar beneden kwam om zich voor de zoveelste keer in haar te storten, ontdekte dat Adrianne een licht had opgeroepen, werd hij boos en probeerde hij haar in zijn woede te wurgen. Deze piraat was niet heel tolerant tegenover Arcanialen; later legde hij uit dat zijn broer eens gedood was door een tovenares. Toen de kapitein het gestommel hoorde en naar beneden kwam, werd de piraat gedwongen aan zijn baas uit te leggen wat hij had gezien. De kapitein droeg zijn mannen vervolgens op om Adrianne voortaan met rust te laten, aangezien ze als jonge, vrouwelijke arcaniaal aardig wat op kon brengen in Savros. De jonge passagier kreeg nu wat spullen om haar bezig te houden in het ruim, ontving meer eten en werd niet meer lastig gevallen door de slavendrijvers. Ook mocht ze elke dag enkele momenten op het de komen om wat frisse lucht op te vangen. Dit was een wat prettigere periode voor Adrianne, die regelmatig naar de zee en de prachtige landschappen keek waar het schip langs voer.

Aankomst in Savros

Toen de piratenvloot aankwam in Savros was het plezier echter voorbij voor Adrianne Pontificaro. De dag van aankomst- in de middag- werd Adrianne gedumpt in een gebouw dat diende als een soort warenhuis voor slaven, die in deze stad als goederen verhandeld werden. Die nacht kreeg Adrianne geen eten, en ze bevond zich in een overvolle ruimte met talloze toekomstige slaven. Eén van hen vertelde dat ze al meerdere keren naar de markt was geweest, maar dat niemand haar wilde kopen. De jonge Adrianne, op dit moment nog slechts 14 jaar oud, kreeg allerlei akelige verhalen te horen, en die nacht had ze verschrikkelijke nachtmerries over haar toekomstige leven als slaaf. Ook dacht ze nog regelmatig terug aan haar krinavese-vriendin, naar wiens vrolijke glimlach ze hevig verlangde. Adrianne wist echter dat er nu geen weg terug meer was, en probeerde haar lot zo goed en kwaad als het ging te accepteren.

De slavenmarkt

De volgende dag werd Adrianne Pontificaro samen met een dozijn anderen uit het "warenhuis" meegenomen naar de slavenmarkten in het overvolle centrum van de stad. Er waren honderden mensen aanwezig, die allen enthousiast toekeken hoe de jonge suli en de andere toekomstige slaven op de tribune verschenen, in ketenen. Haar vieze kleding werd verwijderd, en de slavenhandelaren konden haar naakte lichaam aanschouwen. De kapitein van het schip waar ze op had gezeten deelde de menigte mee dat "dit exemplaar" magische krachten had, waarop de slavenhandelaren tegen elkaar op gingen bidden om haar te kopen. Uiteindelijk werd ze verkocht aan de afgevaardigde van een zeer rijke man die verder in het binnenland van de Verboden Landen woonde. Hij sloot de nog altijd naakte Adrianne op achter slot en tralies in een hok dat op een kar stond, een onderdeel van een karavaan die naar het oosten zou reizen, naar de villa van de rijke man.

Tijd als slaaf

De karavaan voerde de nieuwe slaven naar het oosten, dieper in de woestenijen van de Verboden Landen. Adrianne's nieuwe eigenaar was een bijzonder rijke man die een fortuin had gemaakt in de slavenhandel, en die zich nu had teruggetrokken naar een gigantisch villacomplex aan de rand van de Westelijke Woestenijen, een enorm woestijngebied dat ook wel bekend stond als het "Eeuwige Land". De man en zijn familie hadden grote luxes ter beschikking en hadden alles wat ze zouden willen: fonteinen in een anders dor land, het beste voedsel, en talloze slaven die elk van hun bevelen op zouden voeren. Adrianne Pontificaro werd gedwongen één van die slaven te zijn in het onvoorstelbaar grote complex, dat bijna een kleinschalig dorp was. In de jaren die volgden moest de jonge vrouw allerlei taakjes uitvoeren, die verschilden van het schoonmaken van de gangen tot het serveren van voedsel. Op een gegeven moment liet een zoon van de meester haar oog op haar vallen, en Adrianne werd een badslaaf die hem schoon moest maken en moest bevredigen, vaak met andere vrouwen erbij. In deze tijd van grote ontberingen werd Adrianne verliefd op een andere slaaf, een knappe jongeman die niet lang daarvoor was ontvoerd uit zijn geboortedorp in het Eeuwige Land. Zijn naam was Rhogan Tsahiri. Rhogan en Adrianne begonnen aan een romantische relatie, die ze geheim moesten houden van hun meesters. De twee waren elkaars steun en toeverlaat, en maakten het leven als slaaf wat gemakkelijker voor elkaar.

Ontsnapping

Rhogan vertelde Adrianne regelmatig verhalen over zijn tijd in de Eeuwige Landen. Legendes en mythes over zijn volk en hun oorsprong, maar ook persoonlijke herinneringen aan zijn jeugd. Uiteindelijk begonnen de twee geliefden een plan te maken om te ontsnappen uit het villacomplex. Na meerdere jaren waren ze dan eindelijk zo dapper om hun plan uit te voeren, dat zeer ingewikkeld was. De nachtelijke ontsnapping ging over het algemeen goed, maar op een gegeven moment kwamen ze in één van de donkere gangen toch tegenover een gevaar te staan: een groepje van drie patrouillerende wachters. Adrianne dook snel weg terwijl Rhogan, die een dolk bij zich droeg, de wachters aanviel. Eén van de mannen had Adrianne echter gezien, liep om de vechtende Rhogan heen en viel haar aan. Hieraan hield Adrianne een grote wond over, die horizontaal over een stuk huid op haar jukbeen onder haar rechteroog liep en uiteindelijk veranderde in het voor haar typerende litteken. De wachter werkte haar tegen de grond en wilde op haar in gaan hakken met haar zwaard. Net op het moment dat Adrianne dacht te gaan sterven, verscheen Rhogan echter achter de wachter en stak een zwaard recht door zijn nek. Rhogan had wonder boven wonder de andere twee wachters kunnen verslaan. Een opgeluchte Adrianne viel hem in de armen en kuste hem meerdere keren. Vervolgens vervolgden de twee hun ontsnapping. Met heel wat moeite, zorgvuldige planning en wat hulp van Adrianne's (nog zeer beperkte) magische vaardigheden wisten de twee te ontkomen van het terrein. Ze vluchtten de nacht in en gingen naar het oosten, richting Rhogans geboorteplek, de eindeloze zanden van het Eeuwige Land.

tijd in dorp, dorp uiteindelijk uitgemoord inclusief Rhogan, stamhoofd geeft haar stervende een gouden handschoen (te zien op plaatje) die haar zal leiden in donkere tijdens (o.a. in de nacht), zwerftochten door de woestijn, verlaat uiteindelijk de Verboden Landen, zwerft enkele jaren rond en doet verschillende dingen, weet niet wat ze met zichzelf aanmoet, doelloos, gaat zelfs nog eens een keer werken als courtisane, handschoen doet ook niks, uiteindelijk wordt handschoen "geactiveerd", stem vertelt dat ze de donkerste plek moet zoeken om het felste licht te zien, Adrianne gaat naar donkerste plek (nog uitzoeken welken, ergens in de schaduwzee?), visioen van de Legioenen en het licht dat gebruikt moet worden om ze te stoppen, verschijning manifesteert zich, Adrianne zweeft en krijgt met geweld via lichtstralen magische krachten binnen, is vanaf nu een Lichttovenares, verlaat de grot en wil terug naar stad/dorp dat daar in de buurt ligt, lucht is donker en ze ziet rook, de Legioenen zijn gekomen, Adrianne moet haar vaardigheden al in de strijd testen, gebruikt Lichtmagie en de gouden "handschoen" om tegen de demonen te vechten, handschoen heeft mogelijkheid hen te verbannen naar de Verdoemenis, tijdens Oorlog van Tranen vecht ze alleen, later wordt ze opgemerkt door Zusterschap en wordt ze lid, ontmoet later een jongeman met magische vaardigheden, hij wordt haar leerling, hij wordt bij hoge uitzondering toegelaten tot het Zusterschap (een van de enige keren dat dit is gebeurd), Adrianne bouwt relatie op met Beatrice, ook opvallend aangezien Licht vs Schaduw, bij laatste opstand vecht ze in Tharamost terwijl Theron en co het paleis binnendringen, redt hier nog Eirwen een keer, in de Laatste Opstand komt leerling om, zoekt troost bij Beatrice, Beatrice komt om in de Oorlog van de Schaduw, overleeft Bloedbad van Morenhal met verwondingen, komt later in de oorlog om, ze probeert een plan van de Legioenen te verhinderen, de Legioenen willen namelijk Naen transporteren door middel van zwarte magie, de Vrije Legers weten niet wat ze moeten doen, Adrianne gaat in haar eentje de "rift" in die de planeet dreigt mee te trekken, ze komt terecht in een gebied van de Verdoemenis, hier vecht ze tegen demonen en komt ze tegen vele verschrikkingen te staan, zo beleeft ze bepaalde delen uit haar leven opnieuw en ziet ze allerlei gestorvenen, uiteindelijk komt ze een zwarte magiër tegen die een poort in stand houdt, ze weet de magiër te verslaan maar met hevige verwondingen, magiër ligt op de grond terwijl Adrianne zich richt op de poort, ze heft haar handschoenhand op en er komt licht vanuit, intense momenten, Adrianne voelt enorme krachten door zich heen stromen, de handschoen explodeert en ze wordt achteruit geworpen, Adrianne probeert op te staan maar dan is er een enorme schokgolf van vuur die haar doodt, de rift stort in en er is geen gevaar meer dat Naen meegesleurd wordt de Verdoemenis in.

Community content is available under CC-BY-SA unless otherwise noted.